Η πηγή, η βάση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε σήμερα στο Ισραήλ, στο Σινά και σε όλη την Μέση Ανατολή είναι η υπονόμευση του σχεδίου του ΟΗΕ στα τέλη του ’40 για ειρήνη και σταθερότητα στην Παλαιστίνη και η επίθεση ακύρωσης του σχεδίου corpus separatum για ίδρυση της Πόλης-Κράτους των Ιεροσολύμων χωρίς ιουδαϊκό ή παλαιστινιακό έλεγχο, που θα περιελάμβανε τους ιερούς τόπους Χριστιανών, Μουσουλμάνων και Ιουδαίων (σήμερα επίσης το Σινά).
Είναι επιτακτική η ανάγκη επιστροφής στις ... «εργοστασιακές ρυθμίσεις» που έθεσε ο ΟΗΕ, πριν από τρία τέταρτα του αιώνα, για την περιοχή των Ιεροσολύμων όσο και για την Ιερά Μονή του Σινά, η οποία αντιμετωπίζει ανάλογα προβλήματα.
Οι προκλητικές παρεμβάσεις κατά της Ιεράς Μονής Σινά από αιγυπτιακούς κυβερνητικούς κύκλους τα τελευταία χρόνια, επιβάλλουν την ανάλογη επέκταση θεραπείας της κατάστασης και για την Μονή, διότι οι πολιτικάντικες συμφωνίες δεν εγγυώνται τίποτα.
Το όρος Σινά, τα Ιεροσόλυμα, η Βηθλεέμ κλπ είναι ιεροί τόποι και ο αλλόθρησκος έλεγχος, μαζί με την προβοκατόρικη συμπεριφορά του ισραηλινού και του αιγυπτιακού κυβερνητικού καθεστώτος, είναι ανεπίτρεπτα. Ειδικότερα, είναι επιτακτική η επέκταση των ρυθμίσεων της Πόλης-Κράτους Ιεροσολύμων για να καλύπτουν και την περιοχή της Μονής Σινά και να την θέτουν εκτός αιγυπτιακού εδάφους και ελέγχου, ως διεθνούς περιοχής εντός της Πόλης-Κράτους.
Έχουν συσσωρευτεί πάρα πολλές αυθαίρετες ενέργειες και προκλήσεις από Ισραηλινούς και πρόσφατα από Αιγυπτίους, ώστε η μοναδική λειτουργική και δίκαιη λύση για τους Αγίους Τόπους να είναι η πλήρης και απόλυτη εφαρμογή της αρχικής και θεμελιώδους λύσης με την Πόλη-Κράτος των Ιεροσολύμων, αλλά τώρα και με εδαφική αποζημίωση για τα εδάφη που τού κατείχαν για δεκαετίες.
Αποζημίωση στην Πόλη-Κράτος των Ιεροσολύμων (για την πολυετή κατοχή εδαφών του) θα μπορούσε να αποτελέσει η παραχώρηση από τις δύο άλλες πλευρές τμήματος των συνοριακών περιοχών τους (π.χ. πλάτους 0,5 ή 1χλμ), ώστε τα δύο κράτη Ισραηλινών-Παλαιστινίων να μην συνορεύουν και να επικοινωνούν μόνο διαμέσου της πόλης-κράτους των Ιεροσολύμων.
Μία τέτοια λύση θα σταματήσει και τις διασυνοριακές συγκρούσεις, αφού δεν θα έχουν κοινά σύνορα, ενώ η αποδοχή των εδαφικών παροχών θα επισφραγίσει την αποζημίωση για την παράνομη κατοχή των εδαφών για τρία τέταρτα του αιώνα.
Αυτό είναι συνοπτικά το εστιακό σημείο για επίλυση των προβλημάτων και για να έχουν ασφάλεια οι παλαιστινιακοί και οι ιουδαϊκοί πληθυσμοί (που θα έχουν ελευθερία κινήσεων στα εδάφη της πόλης-κράτους όπως κάθε πολίτης κάθε άλλου κράτους).
Το ορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων θα απελευθερωθεί και θα επιστραφούν σε αυτό (με αποζημίωση) τα περιουσιακά στοιχεία, που έχουν κλέψει οι ακραίες εβραϊκές οργανώσεις τύπου Ατερέτ Κοχανίμ με υπόγεια κρατική ισραηλινή υποστήριξη. Αυτές οι οργανώσεις είναι από τους φανατικότερους υποστηρικτές της κατοχής των εδαφών της πόλης-κράτους. 
Σε παλαιότερη συνέντευξη που μού έδωσε ο εκπρόσωπος της Ατερέτ Κοχανίμ τον Ιούνιο του 2007 και δημοσιεύθηκε στο «Άμυνα και Διπλωματία», χαρακτήρισε ως «απόλυτη καταστροφή και ντροπή» (!!!) αν εφαρμοζόταν το σχέδιο του ΟΗΕ για το corpus separatum στα Ιεροσόλυμα, μιλώντας μάλιστα εκ μέρους (!!!) εκατομμυρίων Εβραίων:
Ε: Υπάρχει µία γκρίζα περιοχή σχετικά µε το νοµικό καθεστώς της Ιερουσαλήµ, αν και το Ισραήλ δεν θεωρεί ότι νοµικά είναι corpus separatum, δηλαδή ξεχωριστό σώμα. Εσείς πώς θα βλέπατε η Ιερουσαλήμ να ανακηρυχθεί διεθνής πόλη;
Α: Θα ήταν µία απόλυτη καταστροφή και ντροπή και εκατοµµύρια Εβραίοι σε όλο τον κόσµο θα προσεύχονταν να µη συµβεί. Η Ιερουσαλήµ δεν άνθισε τόσο και δεν ήταν τόσο καλή για όλες τις θρησκείες, όσο τώρα µε εβραϊκή κυριαρχία. Δεν µπορεί να συγκριθεί η ελευθερία κινήσεων, η θρησκευτική ελευθερία που έχουν όλες οι θρησκείες υπό την ισραηλινή κυβέρνηση. Αυτή η πόλη ανήκει στους Εβραίους, είναι το κέντρο του κόσµου για τους Εβραίους και όλες οι άλλες θρησκείες που την έχουν ως ιερή, µπορούν να ζήσουν ελεύθερα, όπως από το 1967. Η κατάσταση είναι η καλύτερη που υπήρξε.
Ε: Η ιδέα της διεθνούς πόλης στηρίζεται στις αξίες του ΟΗΕ και υφίσταται µε την εγγύηση του ΟΗΕ.
Α: Ο ΟΗΕ είναι περίγελος για το Ισραήλ. Κάποιος χρειάζεται να δει τον ρόλο του ΟΗΕ απέναντι στο Ισραήλ τα τελευταία 15 χρόνια ώστε να δει ότι δεν µπορεί να τον εµπιστευθεί. Δείτε τον Λίβανο, δείτε τους πολέµους µε όλες τις αποφάσεις εναντίον του Ισραήλ. Δεν είναι το περισσότερο αµερόληπτο σώµα σχετικά µε το Ισραήλ. Η ενωµένη Ιερουσαλήμ ανήκει στους Εβραίους και κανένας δεν θα µας το πάρει αυτό.
Είναι ξεκάθαρη η αλαζονική στάση που αποτελεί χαρακτηριστικό στοιχείο των «ελίτ κρατιστών» μέσα στις εβραϊκές κοινωνίες για να τις εκμεταλλεύονται, όπως εκμεταλλεύτηκαν και έστειλαν στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως χιλιάδες «δικούς τους» για να χτίσουν πάνω τους, αυτό το σύστημα εξουσίας και κυβέρνησης που εξέφρασε η εξτρεμιστική οργάνωση Ατερέτ Κοχανίμ, η οποία έχει το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων ως κύριο στόχο της.
Για το θέμα, ο Πατριάρχης Θεόφιλος ανέφερε: Είναι πρώτα από όλα το καθεστώς των Ιεροσολύµων. Για µεν το Ισραήλ, η Ιερουσαλήµ έχει ανακηρυχθεί πρωτεύουσα και θεωρείται ότι εδώ ισχύει ο νόµος του Ισραήλ, αλλά, από διπλωµατικής πλευράς, η Ιερουσαλήµ θεωρείται corpus separatum, ένα χωριστό σώµα. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι οι Πρόξενοι εδώ δεν δίνουν τα διαπιστευτήριά τους στον Πρόεδρο του κράτους του Ισραήλ. Η κρίση που µεσολάβησε ήταν µέρος αυτής της προσπάθειας και εν µέρει επετεύχθη να παρασύρουν το Πατριαρχείο σε αυτή την πολιτική διένεξη. Η προσπάθειά µας είναι να εξέλθουµε εντελώς από αυτή την πολιτική αντιπαράθεση και να συνεχίσει το Πατριαρχείο την πνευµατική αποστολή του.
Η αλλαγή της ελληνικής στάσης (όχι φυσικά με το σημερινό κυβερνητικό περιβάλλον) για να θεραπευτεί το καθεστώς διοίκησης σύμφωνα με το corpus separatum, εξαλείφει κάθε ισραηλινή απαίτηση για οποιασδήποτε μορφής έλεγχο ή ιδιοκτησιακή διεκδίκηση, διατηρώντας την ιστορική διαχείριση σε ορθόδοξα ελληνικά χέρια, όπως είναι αποδεκτό από όλους για αιώνες ολόκληρους. Ομοίως και για το Σινά και τις αιγυπτιακές κυβερνήσεις, που συντονίζονται με το ισραηλινό καθεστώς και κινούνται κατά των χριστιανικών ιερών τόπων και του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων.
Η λύση είναι απλή: Αν δεν αφαιρεθεί ο εδαφικός έλεγχος και κυριαρχία των ισραηλινών και αιγυπτιακών κυβερνητικών καθεστώτων στους Αγίους Τόπους, τα προβλήματα ΔΕΝ θα λυθούν ποτέ.
Η λύση που υπονομεύθηκε
Μέσω του ΟΗΕ είχε γίνει ένα αρκετά δίκαιο σχέδιο για ίδρυση ιουδαϊκού κράτους και παλαιστινιακού, αλλά υπό την προϋπόθεση ότι το «πακέτο» θα γινόταν δεκτό μόνο αν ταυτόχρονα ιδρυόταν και αναγνωριζόταν διεθνώς η πόλη-κράτος των Ιεροσολύμων.
Η πόλη-κράτος θα περιελάμβανε τους ιερούς τόπους των Χριστιανών, Ιουδαίων και Μουσουλμάνων όπου όλοι οι πολίτες από όλο τον κόσμο θα είχαν ελεύθερη πρόσβαση. Οι Ιουδαίοι και οι Μουσουλμάνοι θα είχαν ελεύθερη πρόσβαση σε μεγαλύτερη έκταση από ότι έχουν σήμερα. Οι Χριστιανοί τότε ήταν τριπλάσιοι ή τετραπλάσιοι σε αριθμό από τον συνολικό αριθμό Μουσουλμάνων και Ιουδαίων μαζί, αλλά η βρετανική παρέμβαση απέβαλλε την Χριστιανική υπερπλειοψηφία επιβάλλοντας κρατικό έλεγχο της μειοψηφίας Μουσουλμάνων-Ιουδαίων πάνω στους Αγίους Τόπους των υπερπλειοψηφούντων Χριστιανών. Το ίδιο έγινε και στο όρος Σινά που ήταν υπό αιγυπτιακή κατοχή αλλά με βρετανικό έλεγχο στην Αίγυπτο για έλεγχο του Σουέζ.
Η Πόλη-Κράτος των Ιεροσολύμων (με έκταση περίπου όσο η Σαμοθράκη) θα ήταν υπό διεθνές δίκαιο, χωρίς ιουδαϊκή ή παλαιστινιακή κυριαρχία ή έλεγχο και ανοιχτή για κάθε πολίτη κάθε κράτους και θρησκεύματος. Όλα τα κράτη θα αναγνώριζαν ταυτόχρονα τρία κράτη: την Πόλη-Κράτος των Ιεροσολύμων, το ιουδαϊκό κράτος και το παλαιστινιακό κράτος. Συνεπώς, ήταν ήδη κατοχυρωμένη η αναγνώριση της ύπαρξης του ιουδαϊκού κράτους δηλαδή αυτό που σήμερα ισχυρίζονται ισραηλινοί κυβερνητικοί κύκλοι ότι πολεμούν για να πετύχουν.
Το είχαν ήδη από την αρχή αλλά το υπονόμευσαν διότι ήθελαν αυτοί να έχουν τον έλεγχο της περιοχής, τόσο λόγω υποτιθέμενης ιστορικής «υπόσχεσης» από τον Αβραάμ όσο και λόγω πρόσθετης ... βρετανικής υπόσχεσης του λόρδου Balfour. Όμως η υπόσχεση του Αβραάμ αφορά σήμερα τους Χριστιανούς (ως Λαό Ισραήλ) και η βρετανική υπόσχεση δεσμεύει μόνο βρετανικά εδάφη.
Άλλωστε, αφού οι Βρετανοί ήταν τόσο ευαίσθητοι, γιατί δεν έδιναν μια περιοχή της Βρετανίας στους Ιουδαίους για ίδρυση κράτους; Οι Άραβες να έκαναν το ίδιο για τους Παλαιστίνιους στην ευρύτερη περιοχή της Σαουδικής Αραβίας. Γιατί αυτή η εμμονή ίδρυσης κρατών ΜΟΝΟ στην Παλαιστίνη;
Η εγκατάσταση ιουδαϊκού και παλαιστινιακού κράτους στην περιοχή επιβλήθηκε από την Βρετανία (και τις ΗΠΑ) αμέσως μετά από τον Β’Π.Π. εκμεταλλευόμενη την χαοτική κατάσταση μετά από τον πόλεμο και τις προτεραιότητες ανοικοδόμησης που είχαν τα άλλα κράτη. Δηλαδή, η διεθνής κοινότητα έχει ήδη δείξει ανοχή για την μη αποδεκτή ύπαρξη κρατών στην περιοχή, που έπρεπε να ήταν υπό διεθνές καθεστώς και με ελεύθερη πρόσβαση για όλους.
Το σωστό και δίκαιο θα ήταν να μην υπάρχουν κράτη, αλλά η Παλαιστίνη να περιέλθει σε διεθνές καθεστώς και να ξεκινήσει μετεγκατάσταση του κράτους του Ισραήλ και του παλαιστινιακού σε άλλες περιοχές, όπως υπήρχαν προτάσεις αλλά υπονομεύθηκαν από ΗΠΑ και Βρετανία, με εθνική ζημία για την Ελλάδα.
Βρετανική υπόσχεση και «Λαός Ισραήλ»
Οι Βρετανοί, μέσω του λόρδου Balfour, κινήθηκαν αυθαίρετα και αλαζονικά δεσμεύοντας μία διεθνή περιοχή (Παλαιστίνη) στην εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων και υπόσχοντάς την ως «πατρίδα» τόσο σε Ιουδαίους όσο και Παλαιστίνιους για να δέσουν και τους δύο στην πολιτική τους.
Οι Βρετανοί είχαν φροντίσει πριν από δεκαετίες να ναρκοθετήσουν την ομαλή και δίκαιη μετάβαση όταν ακόμη η διεθνής κοινότητα (πριν από τον ΟΗΕ) είχε εμπιστευθεί στη Βρετανία την διοίκηση της Παλαιστίνης, μίας περιοχής από την Μεσόγειο μέχρι τον Ιορδάνη ποταμό και τη Νεκρά Θάλασσα. Η διεθνής κοινότητα είχε δώσει εντολή στη Βρετανία (Βρετανική Εντολή – British Mandate) για την διοίκηση της Παλαιστίνης για λογαριασμό της διεθνούς κοινότητας. Δεν ήταν βρετανικό έδαφος.
Οι Βρετανοί όμως έκαναν το δικό τους παιχνίδι σαν να ήταν δική τους η περιοχή. Υποσχέθηκαν σε Εβραίους και Παλαιστίνιους ότι θα δώσουν στον καθένα το δικό τους κράτος-πατρίδα στην περιοχή της τότε Παλαιστίνης, ώστε να δέσουν και τους δύο στην βρετανική εξουσία και έλεγχο. Αυτό θεωρούν μέχρι σήμερα στην ισραηλινή ηγεσία ως «υπόσχεση» που θεμελιώνει «δικαίωμα», επιπλέον από το υποτιθέμενο ιστορικό δικαίωμα που έδωσε η υπόσχεση του Θεού στον Αβραάμ για τον «Λαό Ισραήλ». Μόνο που ο Λαός Ισραήλ («ο Ισχυρός Λαός του Θεού») από την Ανάσταση του Χριστού μέχρι σήμερα αναφέρεται στους Χριστιανούς.
Το θέμα δεν ήταν ούτε είναι αν οι Παλαιστίνιοι και οι Ιουδαίοι θα έχουν μία γεωγραφική έκταση ως πατρίδα τους για να ζουν εκεί. Ας έχουν.
Το θέμα ήταν σε ποιά γεωγραφική περιοχή θα γινόταν αυτό, σε ποιά περιοχή θα έχει ο καθένας τους εθνική κυριαρχία.
Οι Βρετανοί, στις δεκαετίες του ’30 και ’40, επέβαλλαν την αντίληψη ότι το ιουδαϊκό κράτος «προφανώς» (!) θα γινόταν στην Παλαιστίνη για ιστορικούς-βιβλικούς λόγους. Αυτό όχι μόνο είναι ιστορικά και πνευματικά λάθος, αλλά και υπέρτατη προσβολή κατά των Χριστιανών, διότι η ιστορική και πνευματική γραμμή του Λαού Ισραήλ αναφέρεται ΜΟΝΟ στους Χριστιανούς και όχι στους Ιουδαίους.
Οι Ιουδαίοι επέλεξαν δημόσια ενώπιον του Πόντιου Πιλάτου να αποκοπούν από αυτή τη γραμμή, όταν απέρριψαν τον Χριστό ως Μεσσία και πνευματικό βασιλέα τους και δήλωσαν δημόσια ότι δεν έχουν βασιλιά και ότι βασιλιάς τους είναι ο Καίσαρας (Οὐκ ἔχομεν βασιλέα εἰ μὴ Καίσαρα). Αυτό αποτελεί ιστορικό γεγονός που έχει όμως στρατηγικά και πολιτικά αποτελέσματα στην εποχή μας, διότι αποτελεί ισχυρότατο αποδεικτικό στοιχείο αποκοπής τους από την ιστορική γραμμή που ισχυρίζονται ότι τούς δίνει «δικαίωμα» εγκατάστασης κράτους στην περιοχή. Οι Ιουδαίοι σε όλη τη διάρκεια από τον Αβραάμ μέχρι τον Χριστό, στην πλειοψηφία τους, ήταν εχθρικοί και παρασύρονταν διαρκώς ακόμη και σε φόνους προφητών και άλλων ανθρώπων που βρίσκονταν στην πνευματική και ιστορική γραμμή των Αβραάμ-Ιακώβ ως Λαός Ισραήλ. Επιπλέον, οι ίδιοι επέλεξαν να αποκοπούν από την πνευματική οδό του λαού Ισραήλ ενώπιον του Πόντιου Πιλάτου.
Ακόμη χειρότερα, η εμμονή των «κρατιστών» για ιουδαϊκό κράτος ΜΟΝΟ στην Παλαιστίνη δεν ήταν η επιθυμία των Εβραίων κυρίως κατά την περίοδο των διωγμών από το ναζιστικό καθεστώς. Ήθελαν να πάνε κάπου όπου θα ήταν ασφαλείς και δεν έδιναν μεγάλη σημασία στην γεωγραφική τοποθεσία του κράτους που ήθελαν να ιδρυθεί. Η μειοψηφία των Εβραίων (που αποτελούσαν το προπολεμικό σιωνιστικό κίνημα για κράτος μόνο στην Παλαιστίνη) επέδειξε ψυχιατρικού τύπου εμμονή να μην γίνει πουθενά αλλού το ιουδαϊκό κράτος. Ήθελαν εκεί που είχαν έλεγχο στον εβραϊκό πληθυσμό, ώστε οι ίδιοι να διοικούν το κράτος και τους Εβραίους που εγκαταστάθηκαν στην Παλαιστίνη.
Το εξωφρενικό είναι ότι ηγετικές προσωπικότητες αυτού του κινήματος που είχαν εμμονή για κράτος στην Παλαιστίνη με βάση την βιβλική υπόσχεση του Θεού στον Αβραάμ ... ήταν άθεοι!!! Η εμμονή τους όμως κόστισε τη ζωή σε πλήθος Εβραίων που εμποδίστηκαν να φύγουν σε άλλες ασφαλείς περιοχές, καθιστώντας τους Εβραίους «ελίτ κρατιστές» ως πραγματικούς συνεργάτες των Ναζί στις μαζικές δολοφονίες των άλλων Εβραίων.
Η κλοπή του πνευματικού όρου «Ισραήλ» και «λαός Ισραήλ» (ο οποίος χαρακτηρίζει τους Χριστιανούς, των οποίων δικός τους πνευματικός προπάτορας είναι ο Αβραάμ και όχι των Ιουδαίων που απέκοψαν την ιστορική και πνευματική σύνδεση μαζί του) προστίθεται στην κλοπή και του όρου «Σιών». Η Επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στο Όρος Σιών (στο Υπερώο) την Πεντηκοστή είναι η «γενέθλια ημέρα» της Χριστιανικής Εκκλησίας, καθώς από εκεί ξεκίνησε το παγκόσμιο κήρυγμα των Αποστόλων και η Ορθόδοξη Εκκλησία στους Αγίους Τόπους ονομάζεται Σιωνίτιδα Εκκλησία. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τελεί λειτουργία και λιτανεία στο Υπερώο της Σιών κατά την εορτή της Πεντηκοστής. Οι οργανώσεις του σιωνισμού μέσα στο κίνημα των «ελίτ κρατιστών» για την επιβολή κράτους ΜΟΝΟ στην Παλαιστίνη, έκλεψαν και αυτό τον όρο από τους Χριστιανούς. Είναι κλοπή όπως η κλοπή του «Μακεδονία» από τους Σκοπιανούς, αλλά αυτή είναι και πνευματική κλοπή του όρου, όχι μόνο εδαφική.
Συνεργασία με Ναζί, προδοσία της Ελλάδας από ΗΠΑ-Βρετανία
Η επιβολή εγκατάστασης ιουδαϊκού κράτους στην τότε διεθνή περιοχή της Παλαιστίνης, με βάση και την «υπόσχεση του Θεού στον Αβραάμ» και των Βρετανών σε «ελίτ Ιουδαίους» έγινε (1) από πρωτοβουλίες στις οποίες συμμετείχε το σιωνιστικό κίνημα που σε σημαντικό μέρος ήταν οργανωμένο από άθεους (!!!) και (2) από την εβραϊκή φιλοναζιστική (και φιλοβατικανική) οργάνωση Lehi Group ή Συμμορία Stern (με αρχηγό τον Avraham Stern) στην οποία ο μετέπειτα Πρωθυπουργός Yitzhak Shamir είχε ηγετική θέση και οργάνωσε την δολοφονία εκπροσώπου του ΟΗΕ.
Η Lehi έφτασε ακόμη και σε δολοφονία (με γερμανικό αυτόματο) του κόμη Folke Bernadotte, του Σουηδού εκπροσώπου του ΟΗΕ, που προωθούσε την ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΗ ίδρυση και διεθνή αναγνώριση τριών κρατών: Ιουδαϊκού, Παλαιστινιακού και της Πόλης-Κράτους των Ιεροσολύμων. Μετά από τη δολοφονία του πάγωσε η κατεύθυνση για ίδρυση και Πόλης-Κράτους, αφού αυτός ήταν ο βασικός λόγος που δολοφονήθηκε. Ο ίδιος είχε βοηθήσει επίσης να σωθούν πολλοί Εβραίοι από τους Ναζί, αλλά οι φιλοναζί «κρατιστές ελίτ» της Lehi ξεπέρασαν κάθε αχαριστία. Ακόμη και η δολοφονία του Olof Palme επηρεάστηκε από την στάση του απέναντι στο Ισραήλ λόγω της δολοφονίας του Bernadotte με τον οποίο η οικογένεια του Palme σχετιζόταν πολύ. Ακόμη και στον γάμο του πατέρα του Palme ο Bernadotte είχε ρόλο στα διαδικαστικά.
Ο 26χρονος δολοφόνος του Palme, ο Yehoshua Cohen, δεν συνελήφθη ποτέ για τη δολοφονία και στα τελευταία του χρόνια, έγινε στενός φίλος με τον ιδρυτή του Ισραήλ, David Ben–Gurion, ο οποίος προφανώς γνώριζε τί έκανε όπως και για την Lehi και με αυτή τη σχέση τού παρείχε κρατική επιβράβευση και προστασία.
Η ανάδειξη του Yitzhak Shamir ως Πρωθυπουργού επίσης ήταν επιβράβευση στην Lehi για τη δολοφονία και το πάγωμα του corpus separatum.
Ο ίδιος ο Avraham Stern, Αρχηγός της Lehi, τιμήθηκε από τον Menachem Begin με έκδοση τιμητικού γραμματοσήμου με το πρόσωπό.
Το Γραφείο της Lehi στη Νέα Υόρκη φέρεται να το υποστήριζε ο Benzion Netanyahu, πατέρας του Benjamin Netanyahu, λόγω προσωπικών σχέσεων.
Βλέπουμε ότι «είναι πολλές οι συμπτώσεις Άρη» και επίσημα το Ισραήλ τίμησε όσους σχετίζονταν με τη δολοφονία και το πάγωμα της ίδρυσης της Πόλης-Κράτους των Ιεροσολύμων και ειδικότερα την φιλοναζιστική Lehi, που αποτελούσε το αντίστοιχο των Ustase, Banderas στην Κροατία και Ουκρανία και ωφελούνταν από τις ναζιστικές δολοφονίες Εβραίων.
Η κάθε ισραηλινή κυβέρνηση διαχρονικά τίμησε ποικιλοτρόπως τους Εβραίους ναζιστές της οργάνωσης Lehi, που συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς Ναζί, τους Φασίστες Ιταλούς και το κράτος του Βατικανού, ώστε οι δολοφονίες Εβραίων να αποτελέσουν κίνητρο (!!!) για τους Εβραίους, να φύγουν ΜΟΝΟ στην Παλαιστίνη και το Ιουδαϊκό κράτος που θα ίδρυαν να διοικείται από ανθρώπους με νοοτροπία της Lehi. Κυριολεκτικά δηλαδή, ήθελαν το κράτος να στηθεί πάνω στα πτώματα των δολοφονημένων Εβραίων και αυτοί, οι «ελίτ κρατιστές», να διοικούν όσους σωθούν ή προλάβουν να φύγουν. Αυτοί ήταν πολυτιμότατοι συνεργάτες των Ναζί και οι Ναζί ήταν πολυτιμότατοι συνεργάτες δικοί τους και οι δύο εφάρμοσαν το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» αλλά οι Εβραίοι ελίτ κρατιστές το εφάρμοσαν κατά άλλων Εβραίων για δικό τους όφελος: να κυβερνούν όσους Εβραίους επιζήσουν.
Η οργάνωση Lehi είχε φτάσει στο σημείο να κάνει επαφές με το κράτος του Βατικανού (το οποίο από την δεκαετία του ’30 ήταν συντονισμένο με το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι και ανήκε στον Άξονα) για να έρθει σε επαφή και συνεννόηση με τη ναζιστική ηγεσία για συνεργασία. Στο Βατικανό μάλιστα πρότειναν οι Άγιοι Τόποι (που βρίσκονται υπό την διαχείριση της Ορθόδοξης Εκκλησίας) να δοθούν στο Βατικανό αν οι Ναζί έπαιρναν την Παλαιστίνη και είχαν τους ανθρώπους της Lehi ως δικούς τους.
Άτομα όπως τα μέλη της Lehi και των κινήσεων που επέβαλαν φυγή ή εκτοπισμό ΜΟΝΟ στην Παλαιστίνη καταδίκασαν σε θάνατο τους Εβραίους που πέθαναν σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Ήθελαν οι Εβραίοι να υποφέρουν και να πεθάνουν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ώστε το κίνημα των «ελίτ κρατιστών» (που δεν περιοριζόταν μόνο στο οργανωμένο σιωνιστικό κίνημα) να μπορεί να χρησιμοποιήσει τις εικόνες από λιμοκτονούντα, σκελετωμένα σώματα ως απόδειξη της ανάγκης για ένα εβραϊκό κράτος.
Για να εκτραπεί η προσοχή του κοινού διεθνώς από την ισχυρότατη σχέση κορυφαίων προσώπων της εβραϊκής κοινωνίας με Γερμανούς Ναζί και Ιταλούς φασίστες «πετάχτηκε» στο τραπέζι η διαμάχη για τον αριθμό των Εβραίων που σκότωσε το ναζιστικό καθεστώς. Ο αριθμός των θυμάτων δείχνει μόνο πόσο αποτελεσματικοί ήταν οι Ναζί, το έγκλημα είναι έγκλημα σε κάθε περίπτωση και αριθμό. Το κόλλημα με τον αριθμό μειώνει την επίγνωση του εγκλήματος αυτού καθ’ αυτού. Η αρχική μικρής έκτασης αμφισβήτηση (από Ναζί και συνεργάτες τους) του πραγματικού γεγονότος των μαζικών δολοφονιών Εβραίων και άλλων πληθυσμιακών ομάδων, διογκώθηκε τεχνητά για να δικαιολογηθεί «αγανάκτηση» και να εκτραπεί η προσοχή, συζήτηση, έρευνα, δημοσιοποιήσεις κλπ από την εκτεταμένη, συνειδητή και βάρβαρη ευθυγράμμιση κορυφαίων εβραϊκών προσωπικοτήτων με τις ναζιστικές δολοφονίες Εβραίων.
Ιουδαϊκό Κράτος vs απόδοση εδαφών στην Ελλάδα
Η Ελλάδα υπήρξε θύμα της βρετανικής πολιτικής για ιουδαϊκό κράτος στην Παλαιστίνη, διότι οι εναλλακτικές λύσεις που ήθελαν οι Βρετανοί προκάλεσαν εθνική απώλεια απόδοσης εδαφών στην Ελλάδα.
Φυσικά το βρετανικό κυβερνητικό καθεστώς είναι ανέκαθεν εχθρικό προς τον Ελληνισμό και σε αυτή τη στάση του ευθυγράμμισε και τις ΗΠΑ, προδίδοντας την συμμαχική σχέση. Με δικαιολογία τις μεταπολεμικές ισορροπίες, την ανάγκη αντιμετώπισης του «κομμουνιστικού κινδύνου» από τη Σοβιετική Ένωση, αλλά και την ανάγκη «να μην προκληθεί η Σοβιετική Ένωση», οι ΗΠΑ και Βρετανία προστάτευσαν όλους τους εχθρούς της Ελλάδας απορρίπτοντας την εκχώρηση εδαφών τους στην Ελλάδα, ενώ η ανάγκη των Βρετανών να έχουν εναλλακτικές λύσεις για εβραϊκό κράτος έκανε το ίδιο.
Η Ελλάδα έλαβε ΜΟΝΟ τα νησιά του Αιγαίου που ήταν υπό ιταλική κατοχή. Και όμως, τα δικαιώματα και δυνατότητες που είχαν αναφερθεί για την Ελλάδα (ως η πρώτη νικήτρια χώρα της Συμμαχίας κατά χώρας του Άξονα: Ιταλία) περιελάμβαναν την Βόρεια Ήπειρο, τα τμήματα της ιστορικής Μακεδονίας που ήταν υπό σκοπιανό και βουλγαρικό έλεγχο. Με δεδομένο ότι η Τουρκία εξυπηρέτησε τους Ναζί στο μέγιστο με τροφοδοσίες υλικών, συμμαχικές συμφωνίες, παράδοση Εβραίων κλπ και τούς κήρυξε τον πόλεμο λίγες ημέρες πριν πέσει ο Ναζισμός, υπήρξαν απαιτήσεις εντός Ελλάδας για παραχώρηση τουρκικών εδαφών αλλά ΗΠΑ και Βρετανία το απαγόρευσαν διότι ήδη είχαν αρχίσει την προδοσία των Συμμάχων τους, συνεργασία με ανθρώπους του ναζιστικού κόσμου και δεν ήθελαν την ενίσχυση της Ελλάδας.
Έφτασαν στο σημείο να απειλήσουν στρατιωτική σύγκρουση με τη Σοβιετική Ένωση (με υπόνοιες ότι θα έκαναν χρήση των πυρηνικών όπλων που μόλις χρησιμοποίησαν κατά της Ιαπωνίας) ώστε ο έλεγχος των Στενών να παραμείνει στη Τουρκία. Οι Σοβιετικοί ζητούσαν να έχουν κάποιον έλεγχο των Στενών ως αποζημίωση, διότι οι Τούρκοι άφηναν τους Ναζί να περνούν μαζικά κατά της Σοβιετικής Ένωσης. Είχε ήδη διαμορφωθεί μία αντίληψη ελέγχου των Στενών με συμμαχική διοίκηση όμοιας με το Συμμαχικό Συμβούλιο Ελέγχου (Allied Control Council) που είχε τη διοίκηση του Βερολίνου, αλλά οι ΗΠΑ-Βρετανία έλεγαν ότι η Τουρκία ήταν με τους Συμμάχους (!!!) και τελικά δεν προχώρησε καμμία επιβολή αποζημίωσης από την Τουρκία.
Οι Βρετανοί όμως φαίνεται ότι ξεπέρασαν τους Αμερικανούς στην ανθελληνικότητα αναφορικά με την αντίδρασή τους στην ισχυρή πρόταση να αποκοπεί η Κάτω Ιταλία και Σικελία από τον έλεγχο της Ρώμης και να συνδεθεί (όχι απαραίτητα με προσάρτηση) με την Ελλάδα, αφού είναι η Μεγάλη Ελλάδα. Οι Βρετανοί ήθελαν τη Σικελία είτε δική τους είτε για την ίδρυση εβραϊκού κράτους αν δεν γινόταν στην Παλαιστίνη (Σικελία ή Κρήτη ή Κύπρος ήταν οι βρετανικές επιλογές), αν και ως βέλτιστες θεωρούνταν περιοχές στην Αφρική και σημερινή Σαουδική Αραβία.
Βλέπουμε λοιπόν ότι οι συνθήκες και τα γεγονότα που οδήγησαν στην ίδρυση κράτους του Ισραήλ και των Παλαιστινίων δεν ήταν καθόλου καθαρές και η Ελλάδα είναι το μεγαλύτερο θύμα τους, μαζί με την Ορθοδοξία. Το κακό είναι ότι οι αιγυπτιακές επιθέσεις κατά του Σινά κινούνται στους ίδιους δρόμους αλαζονείας και προκλητικότητας κατά των Αγίων Τόπων. Τα προαναφερθέντα καθιστούν ξεκάθαρο ότι η επαναφορά της αρκετά σωστής κατάστασης με το corpus separatum σε Παλαιστίνη και Αίγυπτο μπορεί να θεραπεύσει μόνιμα και δίκαια την κατάσταση.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών